ពិតជាត្រឹមត្រូវ 100%! អារម្មណ៍របស់ម្តាយ និងទារកក្នុងផ្ទៃ មានទំនាក់ទំនងគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធបំផុត ទាំងផ្នែកជីវសាស្ត្រ (Biological) និងផ្នែកផ្លូវចិត្ត/បរិយាកាស (Psychological)។
ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងនេះកើតឡើងតាមរយៈបណ្តាញសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
១. ទំនាក់ទំនងតាមរយៈអ័រម៉ូន និងសារធាតុគីមីក្នុងឈាម
សុក (Placenta) មិនត្រឹមតែជាកន្លែងបញ្ជូនអាហារ និងអុកស៊ីសែនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាស្ពានភ្ជាប់អារម្មណ៍ផងដែរ
- ពេលម្តាយសប្បាយចិត្ត/រីករាយ៖ រាងកាយម្តាយនឹងបញ្ចេញអ័រម៉ូនរីករាយដូចជា Endorphins, Dopamine និង Serotonin។ សារធាតុទាំងនេះឆ្លងកាត់សុកទៅកាន់ទារក ធ្វើឱ្យទារកមានអារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ មានសុវត្ថិភាព និងលូតលាស់បានល្អ។
- ពេលម្តាយស្រ្តេស/ភ័យខ្លាច/សោកសៅ៖ រាងកាយនឹងបញ្ចេញអ័រម៉ូន Cortisol និង Adrenaline។ អ័រម៉ូនទាំងនេះធ្វើឱ្យសរសៃឈាមរួមតូច កាត់បន្ថយលំហូរឈាម និងអុកស៊ីសែនទៅកាន់ទារកមួយរយៈពេល ដែលអាចធ្វើឱ្យទារកមានអារម្មណ៍ជ្រួលច្របល់ ឬបេះដូងដើរលឿនតាមម្តាយ។
២. ទំនាក់ទំនងតាមរយៈសំឡេង និងចង្វាក់បេះដូង
ចាប់ពីសប្តាហ៍ទី ១៨-២៤ ឡើងទៅ ប្រព័ន្ធត្រចៀក និងប្រព័ន្ធប្រាសាទរបស់ទារកចាប់ផ្តើមអភិវឌ្ឍ៖
- ចង្វាក់បេះដូង៖ ទារកស្តាប់ឮចង្វាក់បេះដូងម្តាយ ២៤ ម៉ោងលើ ២៤ ម៉ោង។ នៅពេលម្តាយមានអារម្មណ៍ស្ងប់ ចង្វាក់បេះដូងដើរស្មើ ធ្វើឱ្យទារកមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព។
- សំឡេងម្តាយ៖ ទារកអាចចំណាំសំឡេងម្តាយបានយ៉ាងច្បាស់។ ការនិយាយរក ឬច្រៀងបំពេរ ជួយឱ្យទារកមានអារម្មណ៍ស្និទ្ធស្នាល និងកាត់បន្ថយភាពតានតឹងរបស់ទារកបានយ៉ាងល្អ។
៣. ឥទ្ធិពលទៅលើការអភិវឌ្ឍរបស់កូននៅពេលធំឡើង
ការសិក្សាស្រាវជ្រាវជាច្រើនបានបង្ហាញថា អារម្មណ៍របស់ម្តាយអំឡុងពេលពពោះ ជះឥទ្ធិពលវែងឆ្ងាយដល់អនាគតរបស់កូន៖
- ម្តាយដែលមានអារម្មណ៍ល្អ/វិជ្ជមាន៖ កូនកើតមកភាគច្រើនមានអាកប្បកិរិយាស្ងប់ស្ងាត់ គេងលក់ស្រួល ងាយប្រដៅ និងមានប្រព័ន្ធការពាររាងកាយរឹងមាំ។
- ម្តាយដែលមានវិបត្តិផ្លូវចិត្ត ឬស្រ្តេសរ៉ាំរ៉ៃ៖ កូនកើតមកអាចជាក្មេងងាយយំរ៉ាំរ៉ៃ (Colic) ងាយភ័យខ្លាច ជួបការលំបាកក្នុងការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ឬមានហានិភ័យខ្ពស់នៃជំងឺអូទីហ្សឹម/ស្តាប់មិនសូវបាន (ADHD) នៅពេលធំឡើង។
💡 អ្វីដែលអ្នកម្តាយគួរធ្វើដើម្បីបង្កើត “ទំនាក់ទំនងវិជ្ជមាន” ជាមួយកូន៖
- និយាយ និងស្ទាបពោះជារៀងរាល់ថ្ងៃ៖ ប្រាប់កូនពីក្តីស្រឡាញ់ និងការទន្ទឹងរង់ចាំជួបគេ។
- ស្តាប់តន្ត្រី ឬសំឡេងធម្មជាតិ៖ ជួយឱ្យខួរក្បាលម្តាយ និងទារកបញ្ចេញរលកធាតុអាកាសស្ងប់ស្ងាត់ (waves)។
- កាត់បន្ថយភាពតានតឹង៖ បើមានរឿងមិនសប្បាយចិត្ត គួរសស្វែងរកអ្នកដោះស្រាយ ឬនិយាយចែករំលែកជាមួយស្វាមី/គ្រួសារ មិនត្រូវទុកក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងឡើយ។
